یکشنبه ۹۶/۸/۲۸   Sun 17/11/19

زندگینامه آل پاچینو

چاپ مطلب بازدید : 845 دوشنبه ۱۳ مهر ۹۴

آلفردو جیمز پاچینو، اوج، افول و دوباره اوج

زندگینامه آل پاچینو

آل پاچینو

آلفردو جیمز پاچینو، اوج، افول و دوباره اوج

اختصاصی بیست ستون: 

آل پاچینو یکی از بهترین هنرپیشه‌های آمریکایی است که از دهه 80 قرن بیستم با نقش‌آفرینی در آثار جاویدانی مثل پدرخوانده، سر پیکو و عطر یک زن، علاقه‌مندان سینما را مسحور کرده و فقط نام او ضامن موفقیت هر فیلمی به شمار می‌آید.

معرفی

نام کامل: آلفردو جیمز پاچینو
حرفه: هنرپیشه سینما و تئاتر، تهیه‌کننده
تاریخ تولد:25 آوریل 1940 (75 سال)
محل تولد: نیویورک

خلاصه 

آلفردو جیمز پاچینو در 25 آوریل سال 1940 در شهر نیویورک چشم به جهان گشود. او از نوجوانی به آموزش بازیگری پرداخت و سرانجام با تلاش و کوشش فراوان به بالاترین جایگاه ممکن در این عرصه دست پیدا کرد. چهره جدی و شیوه منحصر به‌ فرد او در بروز احساسات آنی، باعث می‌شد حتی شخصیت‌های منفی و ضد قهرمان فیلم نیز مورد علاقه قرار بگیرند که بارزترین آنها مایکل کورلئونه در پدر خوانده (1972) و یا تونی مونتانا در صورت زخمی (1983) هستند.
آل پاچینو به‌ عنوان یک بازیگر همه‌ فن‌ حریف، در طول فعالیت حرفه‌ای خود تعداد زیادی نقش متنوع و متفاوت در فیلم‌های سینمایی و تئاتر را به عهده داشته و علاوه براین تهیه‌ کنندگی چندین فیلم برجسته نیز در کارنامه هنری او دیده می‌شود. او در سال 1992 برای ایفای به‌ یادماندنی نقش یک مرد نابینا در فیلم عطر یک زن اسکار گرفت و در سال 2007 نیز جایزه یک‌ عمر دستاورد هنری موسسه فیلم آمریکایی را به خود اختصاص داد. در حال حاضر آل پاچینو علیرغم گذراندن هشتمین دهه از زندگی خود، هیچ نشانه‌ ای از کم‌ کاری و افت نشان نمی‌دهد و در چند سال گذشته فیلم‌های زیادی از او به نمایش در آمده است.

زندگی در سال‌های ابتدایی و شروع بازیگری حرفه‌ای
آل پاچینو تنها فرزند یک خانواده ایتالیایی مهاجر بود. او هنوز کودکی نوپا محسوب می‌شد که پدر و مادرش از هم جدا شدند. پدر آل به کالیفرنیا نقل‌ مکان کرد و او به همراه مادر، مادربزرگ و پدربزرگش در محله برانکس نیویورک ساکن شدند. آل پاچینو در کودکی کمی خجالتی بود ولی در اوایل دوران نوجوانی به هنرپیشگی علاقه‌مند گردید و موفق شد به دبیرستان آموزش بازیگری راه پیدا کند. البته او اصلا شاگرد با استعدادی نبود و بعد از مردودی‌های متعدد در 17 سالگی ازادامه تحصیل منصرف شد.
پاچینو بعد از ترک تحصیل به کارهای مختلفی پرداخت ولی نهایتا در سال 1959 برای به تحقق رساندن آرزوهایش در زمینه بازیگری به روستای گرینویچ نقل‌ مکان کرد. او در استودیوی هربرت برگهاف به آموختن تئاتر مشغول شد و با فاصله کمی موفق شد در تئاترهای درجه‌ دو برادوی جایی برای خود پیدا کند از جمله بازی در نمایشنامه (hello, out there) نوشته ویلیام سارویان.
در سال 1966 پاچینو با قبولی در آزمون ورودی استودیوی بازیگری که لی استراسبرگ یکی از مدرسان آن بود، گامی بزرگ در راه موفقیت حرفه‌ای برداشت. در این محل او نقش‌های مهم‌تری گرفت از جمله نقش اصلی در یکی از معروف‌ ترین نمایشنامه‌ های برادوی در سال 1969 به نام آیا ببرها کراوات می‌زنند؟در آن سال پاچینو برای ایفای این نقش و همین‌طور بازی در فیلم من وناتالی موفق به دریافت جایزه تونی شد.


آل پاچینو

رسیدن به قله‌های موفقیت

به گمان عده‌ای از متخصصین سینما، اجرای آل‌ پاچینو در فیلم نه‌ چندان شناخته‌ شده وحشت درنیدل پارک در سال 1971 شروع اوج‌ گیری او محسوب می‌شود. درخشش پاچینو در این فیلم در نقش یک معتاد به هروئین، نظر فرانسیس فورد کاپولا کارگردان مشهور سینما را جلب کرد. در آن هنگام کاپولا مشغول انتخاب بازیگر برای ساخت فیلم پدرخوانده بر اساس رمانی ازماریو پوزوبودو با وجود اینکه در ابتدا ستاره‌ هایی مثل رابرت ردفورد و جک نیکلسون را برای ایفای نقش مایکل کورلئونه در نظر داشت ولی نهایتا تصمیم گرفت که این نقش را به پاچینو بدهد.
پدرخوانده در سال 1972 اکران شد و با موفقیت چشمگیری روبروگردید. به عقیده همگان این فیلم (به همراه قسمت دوم آن) یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما محسوب می‌شد. پدرخوانده روایتگر داستان زندگی خانواده تبهکار کورلئونه و تغییر شخصیت و به قدرت رسیدن مایکل کورلئونه بود. البته بازی آل پاچینو تنها بخشی ازجذابیت این قیلم به شمار می‌آمد و نقش‌ آفرینی بسیاری از هنرپیشه‌های آن از جمله مارلون براندو، جیمز کان، رابرت دووالو دایان کیتون مورد تحسین و ستایش منتقدین قرار گرفت.
پدرخوانده مراسم اسکار سال 1973 را به تسخیر خود درآورد و جوایز بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول (مارلون براندو) و بهترین فیلم‌ نامه اقتباسی را از آن خود کرد و همین‌طور برای بهترین تهیه‌کننده، صدابرداری، طراحی لباس و موسیقی متن نیز نامزد دریافت جایزه شد. علاوه بر این جیمز کان، رابرت دووال و آل پاچینو جزو نفرات برگزیده برای بهترین بازیگر نقش مکمل بودند. البته آل پاچینو که از انتخاب نشدن به‌ عنوان نامزد بهترین بازیگر نقش اول خشمگین شده بود، در مراسم حاضر نشد.
در سایه موفقیت پدرخوانده، نام آل پاچینو به‌ عنوان یک هنرپیشه طراز اول مطرح شد و در فاصله کوتاهی، با همکاری جن هکمن در فیلم مترسک (1973) و بعد در سه فیلم موفق دیگر به‌ عنوان بازیگر اصلی به ایفای نقش پرداخت و برای همه آن‌ها نامزد دریافت اسکار شد. کار بعدی پاچینو، به تصویر کشیدن شخصیت اصلی فیلم سرپیکو (1974) بود که بر اساس داستان واقعی یک افسر پلیس به نامفرانک سرپیکو در دهه هفتادساخته شد. فرانک سرپیکو که ظاهر نامتعارفی داشت، فساد و دست‌های پشت پرده اداره پلیس نیویورک را افشا کرده بود. این فیلم علاوه بر عمیق بودن و لحن انتقادی، با موفقیت اقتصادی خوبی نیزمواجه شد.
در همان سال پاچینو دوباره در قالب شخصیت مایکل کورلئونه در پدرخوانده 2 به ایفای نقش پرداخت. نکته مثبت دیگر این فیلم حضور قوی و تأثیرگذار رابرت دونیرو بود که با تحسین و تمجید زیادی روبرو شد. در سال 1975 آل پاچینو در فیلم بعدازظهر سگیظاهر شد وشخصیت متفاوت و نامتعارفی به نام جان وجوویچرا به تصویر کشید. کار بعدی اوبابی دیرفیلد زیاد مورد استقبال واقع نشد ولی بازی در فیلم و عدالت برای همه (1979) یک نامزدی دیگر برای اسکار بهترین بازیگر نقش اول در پی داشت.


آل پاچینو

افول تقریبی و بازگشت به عرصه تئاتر
علیرغم موفقیت‌های حیرت‌انگیز آل پاچینو در دهه هشتاد، در ده سال بعد به‌ استثنای درخشش در نقش تونی مونتانای صورت زخمی (1983) به کارگردانی برایان دی­پالما، بازیگری حرفه‌ای او با افت تقریبی مواجه شد. سایر فیلم‌های پاچینو در این دوره چندان موفق و به‌ یاد ماندنی نبودند. فیلم‌هایی مثل دریانوردی (1980)، نویسنده! نویسنده! (1982) و انقلاب (1985) بیشتر جنبه اقتصادی داشتند و به‌شدت توسط منتقدین موردحمله قرار گرفتند.
دراین دوران آل پاچینو دوباره به تئاتر روی آورد و چندین اجرای قابل‌ توجه از خود به یادگار گذاشت. در سال 1983 او با اجرای به‌ یاد ماندنی در نمایشنامه بوفالوی آمریکایی به کارگردانی دیوید مامت، نامزد دریافت معتبرترین جایزه در زمینه تئاتر شد و همین‌طور برای ایفای نقش مارک آنتونی در نمایشنامه ژولیوس سزار که یکی از بهترین عناوین شرکت‌کننده در جشنواره آثار شکسپیر در نیویورک بود، به شدت مورد تحسین اهالی تئاتر قرار گرفت. آل پاچینو در سال 1989 با بازی در تریلر هیجانی دریای عشق دوباره به سینما بازگشت و حضور قدرتمند در این عرصه را از سر گرفت. بعد از این او در فیلم‌های زیادی ظاهر شد و روز به‌ روز بیشتر مورد تحسین قرار گفت.


آل پاچینو

تولد دوباره یک ستاره
آل پاچینوسال 1990 را با حضور قدرتمند در دو فیلم پدرخوانده 3 و دیک تریسی آغاز کرد. هنرنمایی او در دیک تریسی، بعد از یک دهه باردیگر نام او را به‌ عنوان نامزد دریافت اسکار مطرح نمود و از آن به بعد کارهای پاچینو همیشه در فهرست فیلم‌های برتر بودند. در نیمه اول آخرین دهه از قرن بیستم، فیلم‌های مثل فرانکی و جانی (1991)، گلنگری گلن راس (1992) وراهکارلیتو(1993) مورد تحسین و توجه منتقدان قرا گرفتند وآل پاچینو بالاخره برای بازی در فیلم عطر یک زن (1992) موفق به دریافت اسکار بهترین بازیگر مرد شد.
در نیمه پایانی این دهه، حضور در فیلم‌هایی مثلمخمصه(1992) ساخته مایکل مان، دنی براسکو (1997)،وکیل مدافع شیطان (1997)، درام ورزشی الیور استون با نام هر یکشنبه کذایی (1999) و فیلم اسکاری نفوذی (1999) آل پاچینو را مشغول ومرتبط با دنیای سینما نگه می‌داشت. البته او در این دوران نوشتن فیلم‌نامه، تهیه‌کنندگی واجرای مستند در جستجوی چارلی را نیز به انجام رساند که موضوع آن موشکافی درمورد یکی از شخصیت‌های ویلیام شکسپیر به نام چارلی سوم بود.


 حفظ توان و قدرت بازیگری
با شروع جنجال‌ برانگیز قرن بیست و یکم، آل پاچینو که دیگر شصت‌ ساله شده بود هنوز با قدرت به کار حرفه‌ای ادامه می‌داد. او تا سال 2002 در چهار فیلم دیگر به ایفای نقش پرداخت که عبارت‌اند از تریلر جذاب کریستوفر نولان به نام بی‌خوابی، تنها فیلم ملودرامی که فروش خوبی داشت با نام مردمی که من می‌شناسم، سیمون و تازه‌کار. سال بعد پاچینو برای بازی دراقتباس تلویزیونی شبکه hbo از نمایشنامه معروف فرشتگان در آمریکا موفق به دریافت جایزه امی شد. او در سال 2004 یک‌بار دیگر جلوه‌ای از عشقش به کارهای شکسپیر را به نمایش گذاشت و در فیلم تاجر ونیزیبه ایفای نقش پرداخت.


سال 2007 برای آل پاچینو اهمیت زیادی داشت چرا که او به‌ عنوان یکی از بازیگران فیلم پرستاره و موفق سیزده یار اوشن انتخاب شد، یک دی­ وی ­دی حاوی آثار نسبتا خصوصی و کمتر دیده‌ شده‌اش رابا نام دیدگاه یک بازیگر منتشر کرد و جایزه یک‌ عمردستاورد هنری را از موسسه فیلم آمریکایی دریافت نمود. از آن موقع او به‌ صورت همزمان در سینما، تلویزیون و تئاترفعالیت دارد.
در سال 2008 آل پاچینو به همراه رابرت دونیرو در فیلم قتل عادلانه ظاهر شد و دو سال بعد به ایفای نقش جک کورکیان درفیلم تو جک را نمی‌شناسی(2010) شبکه hbo پرداخت که دومین جایزه امی را برای او در پی داشت. درسال 2011 پاچینو با همکاری دیوید مامت فیلم تلویزیونی فیل اسپکتور را به تصویر کشید که داستان واقعی یک تهیه‌کننده موسیقی دردسرساز و مشهور بود. در حال حاضر او باوجود سن زیاد چندین پروژه در دست دارد که در سال‌های آینده اکران خواهند شد.


زندگی شخصی
آل پاچینو هنوز ازدواج نکرده است و بیشتر مواقع در دوران نامزدی به سر می‌برد. البته او پدر سه فرزند است. یکی از دخترانش حاصل رابطه او با مربی بازیگری دوران جوانی‌اش به نام جین تارانت است. دخــتر دیگر او تنها پسر او در جریان یک رابطه عشقی طولانی‌ مدت با بازیگری به نام بورلی دی­انجلو متولدشدند. پاچینو در طول مدت فعالیت حرفه‌ای، روابط رمانتیک کوتاه‌ مدتی نیز با دایان کیتن، پنلوپه آن میلر و لوسیا سولا داشت.

مترجم: محسن یزدانی

به تلگرام ما بپیوندید
میزان محبوبیت: 4.94(60 رای) | زمان دقیق: 2015-10-05T09:50:23+03:30
به اشتراک بگذارید معرفی به دوستان
ارسال نظرات
نطرات کاربران
هنوز نظری برای این مطلب ارسال نشده است.
شما اولین باشید!
عضویت در خبرنامه


    
کلیه حقوق این سایت متعلق به مجله اینترنتی بیست ستون وب سایت جامع خبری خانواده می باشد و استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است

سئو و بهینه سازی سایت توسط دکتر سئو